 |
 |
 |
Thomas Beckmann en Kayoko bieden sinds 1991 een stomme film met Elenora Duse aan, die muzikaal geïllustreerd wordt. Dit filmprogramma is, in tegenstelling tot het eerder lichthartige "Chaplin" filmprogramma, een ernstig programma, dat met klassieke sonaten gekombineerd wordt (b.v. Schubert "Arpeggione", Mendelsohn d-dur, Beethoven, Brahms oder Shostakovich).
De stomme film "Cenere"
uit 1916 is een heel zeldzaam filmdokument, omdat het de enige film is
waarin de legendariche actrice Elena Duse te zien is. In Beckmann's concert
wordt het uit Amerikaanse voorraden tevoorschijn gekomen kleinood door
imperssionistische muziek geïllustreerd. Tijdens het draaien van
de film had Duse zich destijds bij de tragische scenes door de Italiaanse
cellist Livio Boni laten inspireren, die haar bij de buitenopnames in
de bergen op zijn instrument gedeeltes uit de sonate voor cello en piano
van Claude Debussy voorspeelde. Deze muziek is als leidmotief in het concert
opgenomen.
Als grote antipode van Sarah Bernard, had Duse op haar tijdgenoten een magische uitwerking, die vandaag de dag alleen nog maar met de populariteit van grote popstars vergeleken worden kan. Zo begon het publiek bij theateroptredens van Duse luid te snikken en de kritiek van tijdgenoten zoals die van Lou Andreas-Salome in de " Vrij podium voor de ontwikkelingsstrijd van de tijd" uit 1893 luidt als volgt:
"De storm van enthousiasme, die Duse tijdens haar Berlijnse gastoptreden ontketende, was zo uitbundig, en van een zo aan grenzen spottende, alles overtreffende mate, dat het bijna pijnlijk is in gematigde toon over haar te spreken....".
Toen Duse in 1924 stierf, werd het verkeer in New York ter ere van haar 20 minuten stilgelegd. Ze werd in een voor haar gedetacheerd slagschip van de marine terug naar haar vaderland Italië gebracht. Toen de 'Dullio' de Straat van Gibraltar doorvoer, kreeg het van alle voorbijvarende schepen een radiotelegrafische groet. Met het hoogste eerbetoon wordt de lichte, aardse overschot van Duse door het vaderland ontvangen. In Napels knielt de hertogin van het koninklijke huis biddend bij de baar neer, voordat men haar ontscheept.
Rome wacht op haar. "In het uur van terugkeer van haar laatste pelgrimstocht, smeken Rome en moeder Italië vrede in God af voor het rusteloze verlangen van Eleonora Duse "- dit staat boven de poortboog van de Santa Maris degli Angeli. Op een 'lafette', een rijdend onderstel voor geschut, waarop vroger helden vereerd werden, wordt ze voor de laatste etappe van haar reis van de kerk naar het station gebracht.
Asolo wordt haar rustplaats. Zijzelf had de wens geuit: "Ik wil in Asolo rusten, tussen de Montello en de Monte Grappa, en boven mijn graf zal geschreven worden:
"Talentvol, vertwijfeld, vertrouwend."